มรดกงานศิลปหัตถกรรมอายุนับพันปียังคงเดินหน้าต่อไปได้ เมื่อการรักษาองค์ความรู้เดิมเกิดขึ้นควบคู่กับการส่งต่อและเปิดพื้นที่ให้เกิดการตีความใหม่ ดังเช่น “จิ่งเต๋อเจิ้น” (Jingdezhen) เมืองเครื่องเคลือบสำคัญของจีนที่สั่งสมและพัฒนาองค์ความรู้ด้านเครื่องลายครามสีน้ำเงิน–ขาวมาอย่างต่อเนื่อง และ “อิซนิก” (Iznik) แห่งประเทศตุรกี ที่รับอิทธิพลจากเครื่องลายครามจีน ก่อนนำมาผสานกับภูมิปัญญาและสุนทรียศาสตร์ท้องถิ่น จนก่อเกิดเป็นอัตลักษณ์เฉพาะของตนเอง สองเส้นทางจากต่างวัฒนธรรมจึงไม่ได้บอกเล่าเพียงประวัติศาสตร์ของงานเซรามิก แต่สะท้อนให้เห็นว่า องค์ความรู้ดั้งเดิมสามารถเป็นต้นทุนของการสร้างสรรค์ใหม่ได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในประเด็นสำคัญที่ สถาบันส่งเสริมศิลปหัตถกรรมไทย (องค์การมหาชน) หรือ SACIT นำมาสู่การแลกเปลี่ยนผ่านงาน “SACIT Symposium […]